Will Lyman

Pearl

เพิร์ล

เคยรู้สึกไหมว่าชีวิตที่เรามีอยู่มันเล็กเกินไปสำหรับความฝันที่เราอยากเป็น เพิร์ล ก็รู้สึกแบบนั้นทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ถ้าใครกำลังหา ดูหนัง เพิร์ล เต็มเรื่อง ที่ทั้งหม่น เศร้า และหลอนแบบค่อย ๆ ซึมเข้ามาในใจ เรื่องนี้จะพาเราย้อนกลับไปทำความรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งก่อนที่เธอจะกลายเป็นชื่อที่ใคร ๆ ก็กลัว เพิร์ลเป็นสาวน้อยช่างฝันที่ติดอยู่บนฟาร์มอันโดดเดี่ยวในช่วงเวลาที่โลกข้างนอกกำลังวุ่นวายด้วยโรคระบาดและสงคราม เธอต้องดูแลพ่อที่ป่วยจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แถมยังต้องอยู่ใต้สายตาอันเข้มงวดของแม่ผู้เคร่งศาสนาที่เชื่อในระเบียบวินัยและการเสียสละมากกว่าความสุขส่วนตัว ทุกวันของเพิร์ลเลยวนอยู่กับการทำงานหนัก ป้อนข้าวพ่อ ช่วยงานในฟาร์ม และฟังคำสั่งสอนที่คอยย้ำว่าเธออย่าฝันให้เกินตัว แต่ยิ่งถูกห้ามเท่าไร ใจของเธอก็ยิ่งลอยไปไกลเท่านั้น สิ่งที่ทำให้เพิร์ลแตกต่างคือเธอไม่ได้แค่อยากหนีไปให้พ้น เธออยากเป็นใครสักคน อยากเป็นดาว อยากมีคนปรบมือให้ อยากมีชีวิตที่สว่างไสวเหมือนนางเอกในหนังเงียบที่เธอแอบไปดูในเมือง เธอชอบเต้น ชอบยิ้มให้ตัวเองหน้ากระจก ชอบจินตนาการว่ามีคนรักเธออย่างที่เธอเป็น แต่โลกความจริงกลับใจร้ายกับเธอเหลือเกิน ทั้งแม่ที่ไม่เคยเข้าใจ ทั้งสามีที่ไปรบไกลบ้าน ทั้งเพื่อนบ้านและคนรอบตัวที่มองเธอเป็นแค่ลูกสาวชาวฟาร์มธรรมดา ความเหงา ความอิจฉา และความน้อยใจเลยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอทีละนิด จนเราเองที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มรู้สึกทั้งสงสารและหวั่นใจไปพร้อมกันว่าเธอจะรับมือกับความผิดหวังนี้อย่างไร ยิ่งเรื่องเดินไป เราจะยิ่งเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพิร์ลกับแม่คือหัวใจสำคัญที่สุด แม่ไม่ได้ร้ายแบบไร้เหตุผล แต่เป็นคนที่แบกความกลัวและความเหนื่อยของตัวเองไว้จนเผลอกดทับลูกสาวโดยไม่รู้ตัว ส่วนเพิร์ลก็รักแม่มากไม่แพ้ที่โกรธ เธออยากให้แม่ภูมิใจ แต่ก็อยากให้แม่ปล่อยเธอไปใช้ชีวิตสักที ความรักกับความอึดอัดแบบนี้แหละที่ทำให้ทุกบทสนทนาในบ้านดูตึงเครียดและน่าเห็นใจ ขณะเดียวกันมิตรภาพเล็ก ๆ กับน้องสะใภ้หรือช่วงเวลาที่เธอได้ออกไปข้างนอก ก็เหมือนแสงแดดอุ่น ๆ ที่ส่องเข้ามาแป๊บเดียวแล้วก็หายไป ยิ่งได้สัมผัสความสุขชั่วคราว เธอก็ยิ่งเจ็บปวดเมื่อต้องกลับมาสู่ความจริงเดิม ๆ เรื่องนี้เหมาะมากสำหรับคนที่ชอบดราม่าหนัก ๆ เคล้าความหลอนแบบจิตวิทยา ดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ซึมซับอารมณ์ของตัวละครไปเรื่อย ๆ หรือจะชวนเพื่อนสายหนังสยองที่ชอบคุยกันต่อหลังดูจบก็เข้าท่า เพราะมันไม่ใช่หนังผีตุ้งแช่ แต่เป็นหนังที่ชวนให้เราเข้าใจว่าทำไมคนธรรมดาคนหนึ่งถึงค่อย ๆ เปลี่ยนไป และทิ้งคำถามไว้ในใจว่า ถ้าไม่มีใครฟังความฝันของเราเลย เราจะยังเป็นตัวของตัวเองได้อีกนานแค่ไหน