Taylor Ortega

Grown Ups

ขาใหญ่วัยกลับ

เคยไหมที่อยู่ ๆ ก็นั่งเหม่อแล้วคิดถึงเพื่อนเก่าสมัยเด็กแบบไม่ทันตั้งตัว คิดถึงเสียงหัวเราะที่เคยดังลั่นสนาม คิดถึงวันที่ไม่ต้องห่วงภาพลักษณ์ ไม่ต้องคิดเรื่องงาน เรื่องลูก เรื่องค่าใช้จ่าย แล้วก็แอบถามตัวเองในใจว่า เออ ตอนนี้เพื่อนพวกนั้นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ ขาใหญ่วัยกลับ คือเรื่องที่หยิบเอาความคิดถึงแบบนั้นแหละมาเปิดประตูพาเรากลับไปเจอเพื่อนรักอีกครั้งแบบอบอุ่นและฮามาก เรื่องมันเริ่มจากก๊วนเพื่อนซี้สมัยเด็กห้าคนที่เคยสนิทกันสุด ๆ เคยเล่นด้วยกัน แกล้งกัน หัวเราะด้วยกันจนเหมือนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ แล้ววันเวลาก็พาให้แต่ละคนแยกย้ายกันไปเติบโต ไปมีงาน มีครอบครัว มีชีวิตของตัวเอง จนห่างกันไปนานมากถึงสามสิบปี พอมีเหตุให้ต้องกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสามสิบปี บรรยากาศแรก ๆ มันเลยทั้งดีใจ ทั้งเขิน ทั้งเก้ ๆ กัง ๆ เหมือนงานเลี้ยงรุ่นที่ทุกคนยังไม่กล้าปล่อยของเต็มที่ แต่พอได้มองตากัน ได้ยินเสียงหัวเราะเดิม ๆ ความสนิทก็ไหลกลับมาเองอย่างน่าประหลาด เหมือนไม่เคยห่างกันไปไหนเลย และถ้าใครกำลังมองหาที่จะ ดูหนัง ขาใหญ่วัยกลับ เต็มเรื่อง แบบสบาย ๆ ไม่ต้องคิดเยอะ เรื่องนี้คือคำตอบที่ใช่เลย เพราะแค่เห็นหน้าก๊วนตัวป่วนอย่าง Adam Sandler Rob Schneider David Spade และ Chris Rock มายืนรวมกันก็รู้แล้วว่าเสียงหัวเราะก้อนใหญ่กำลังจะมาแบบจัดเต็มโดยไม่ต้องปูพื้นอะไรให้ยุ่งยาก สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้สนุกกว่าการรวมตัวธรรมดาก็คือ รอบนี้พวกเขาไม่ได้มาคนเดียวเหมือนสมัยก่อน แต่มากันแบบยกครอบครัว ทั้งภรรยาที่คาแรกเตอร์จัดจ้านไม่ยอมใคร ทั้งลูก ๆ ที่กำลังอยู่ในวัยซน วัยช่างถาม ช่างสงสัย พร้อมจะสร้างเรื่องได้ทุกนาที มันเลยกลายเป็นการเจอกันของสองโลก โลกของมิตรภาพวัยเด็กที่อยากจะซ่าจะบ้าจะแกล้งกันเหมือนเดิม กับโลกของความเป็นพ่อ ความเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องคอยวางมาดนิ่ง คอยสอนลูกให้ทำตัวดี ๆ ตัวเอกของก๊วนแต่ละคนเลยมีแรงขับในใจที่คล้ายกันมาก คืออยากกลับไปเป็นเด็กอีกสักครั้ง อยากหัวเราะแบบไม่ต้องห่วงหล่อ อยากท้าแข่งอะไรไร้สาระ อยากเอาชนะกันในเรื่องเล็ก ๆ ให้สะใจเหมือนตอนอายุสิบสอง แต่ในขณะเดียวกันก็มีอีกเสียงในหัวที่คอยเตือนว่า เฮ้ย ตอนนี้เราเป็นพ่อคนแล้วนะ ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเห็นนะ ความขัดแย้งน่ารัก ๆ ตรงนี้แหละที่ทำให้เรายิ้มตามตลอด เพราะเราจะได้เห็นคุณพ่อที่ปกติต้องคอยดุลูกว่าอย่าวิ่ง อย่าเสียงดัง กลับเผลอวิ่งนำลูกไปก่อนเพื่อน แกล้งเพื่อนเสียงดังกว่าใคร หรือเถียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างจริงจังจนน่าหมั่นไส้ ส่วนภรรยาแต่ละบ้านก็ไม่ใช่ตัวประกอบจืด ๆ เลยนะ แต่เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนให้เห็นอีกมุมของสามี ว่าจริง ๆ แล้วผู้ชายที่ดูภูมิฐานน่าเชื่อถือในที่ทำงาน พอเจอเพื่อนเก่าก็กลายเป็นเด็กซนคนเดิมที่ภรรยาเองก็ทั้งเอือมทั้งเอ็นดู และลึก ๆ ก็เข้าใจว่านี่แหละคือช่วงเวลาที่สามีมีความสุขที่สุด เป็นหนังของ Adam Sandler ที่ไม่ได้ขายแค่ความฮาอย่างเดียว แต่ขายเคมีของเพื่อนที่รู้จักกันมานานจนรู้ไส้รู้พุงกันหมด แค่สบตาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะเล่นมุกไหน แค่ได้ยินชื่อเล่นเก่า ๆ ก็ขำกันท้องแข็งแล้ว ยิ่งอยู่ด้วยกันนานขึ้น เปลือกความเป็นผู้ใหญ่ที่แต่ละคนสวมไว้ก็ค่อย ๆ หลุดออกทีละนิด เราจะได้เห็นเลยว่าเลขาอายุที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ทำให้พวกเขาโตขึ้นจริงสักเท่าไหร่ ความเกรียน ความกวน ความชอบแกล้ง ความกล้าทำอะไรบ้า ๆ บอ ๆ ยังอยู่ครบเหมือนเดิมไม่มีลด แต่มันน่ารักตรงที่ความบ้าพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อทำร้ายใครเลย มันมาเพื่อบอกว่า เฮ้ย เรายังเป็นพวกเดียวกันนะ เรายังไว้ใจกันเหมือนเดิมนะ ความสัมพันธ์รอบตัวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนพวกเขาไปแบบไม่รู้ตัว จากตอนแรกที่ต่างคนต่างพกอีโก้ พกความสำเร็จ พกปัญหาครอบครัวของตัวเองมาเต็มกระเป๋า พอได้ใช้เวลาด้วยกัน ได้เห็นลูกของเพื่อน ได้คุยกับภรรยาของเพื่อน ได้หัวเราะด้วยกันจนเหนื่อย พวกเขาก็เริ่มผ่อนคลาย เริ่มกล้ายอมรับว่าตัวเองก็มีมุมพลาด มีมุมเหนื่อย มีมุมที่อยากเป็นแค่เด็กธรรมดาบ้าง ลูก ๆ เองก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะเหมือนกัน จากเด็กเมืองที่ติดจอติดเกม พอได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ได้เห็นพ่อในมุมที่ไม่เคยเห็น ได้เล่นแบบเลอะ ๆ เทอะ ๆ บ้าง ก็เริ่มเข้าใจมิตรภาพแบบรุ่นพ่อมากขึ้น ส่วนคนดูอย่างเราก็จะรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ข้างสนามหญ้ากับพวกเขานั่นแหละ ได้ยินเสียงแซวกันไปมา ได้เห็นการหยอกที่แรงแต่เต็มไปด้วยความรัก แล้วก็แอบตั้งคำถามเบา ๆ ในใจว่า ตกลงความเป็นผู้ใหญ่คืออะไรกันแน่ คือการมีงานมั่นคง มีบ้าน มีรถ แล้วต้องนิ่งขรึมตลอดเวลาหรือเปล่า หรือจริง ๆ แล้วการเป็นผู้ใหญ่ที่ดีคือการที่เรายังเก็บความเป็นเด็กไว้ในใจได้ โดยไม่ลืมดูแลคนที่เรารัก หนังเล่าเรื่องนี้แบบไม่เทศนาเลย แค่ปล่อยให้ตัวละครใช้ชีวิตให้ดู ปล่อยให้มุกตลกกับโมเมนต์อบอุ่นไหลสลับกันไปอย่างเป็นธรรมชาติ เบาตรงที่ไม่บีบให้ร้องไห้ ไม่ลุ้นจนเหนื่อย แต่แน่นตรงที่ทุกบทสนทนามันมีรากมาจากความผูกพันจริง ๆ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกเลยว่าเหมาะมากกับคนที่คิดถึงเพื่อนเก่า คนที่ห่างกับก๊วนมานานแล้วอยากได้หนังสักเรื่องมาดูให้หายคิดถึง หรือใครที่อยากหาหนังเบา ๆ ไว้เปิดดูกับครอบครัวตอนเย็นวันหยุด ดูกับพ่อแม่ ดูกับลูก ดูกับแฟนก็ได้หมด เพราะมุกมันเข้าใจง่าย ความอบอุ่นมันเป็นสากล ไม่ต้องเป็นแฟนหนังตลกฮอลลีวูดมาก่อนก็สนุกได้เลย สายดราม่าความสัมพันธ์ก็จะอิ่มใจกับประเด็นมิตรภาพกับครอบครัวที่สอดมาอย่างพอดี ส่วนสายฮาที่อยากพักสมองจากงานหนัก ๆ อยากหัวเราะแบบไม่ต้องคิดเยอะ อยากเจอแก๊งตัวป่วนที่แกล้งกันได้ทุกจังหวะ เรื่องนี้ก็ตอบโจทย์แบบตรง ๆ ดูคนเดียวตอนพักผ่อนคืนเหงา ๆ ก็เพลิน ดูกับเพื่อนแล้วชวนกันนึกถึงวีรกรรมสมัยเด็กก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ เป็นหนังที่ดูจบแล้วไม่ได้ทิ้งความหนักไว้ในใจ แต่ทิ้งรอยยิ้มกว้าง ๆ กับความรู้สึกอยากหยิบโทรศัพท์ทักเพื่อนเก่าสักคนว่า เป็นไงบ้าง คิดถึงว่ะ แล้วนัดกันมากินข้าวหัวเราะด้วยกันอีกสักครั้งเหมือนวันวาน