Sora Wong

The Ghost Game

เดอะ โกสต์ เกม

แสงไฟฉายดวงเล็ก ๆ สั่นอยู่ในมือใครสักคน แล้วค่อย ๆ กวาดไปโดนผนังปูนที่สีลอกร่อนกับประตูเหล็กขึ้นสนิม เสียงฝีเท้าของคนหลายคนย่ำลงบนพื้นฝุ่นพร้อมกันจนฝุ่นฟุ้งขึ้นมาในลำแสง กล้องตัวหนึ่งถูกตั้งทิ้งไว้ที่มุมห้อง กดอัดค้างไว้แบบไม่มีคัต ไม่มีตากล้อง ไม่มีทีมเซฟ มีแค่เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่พยายามทำเหมือนว่าไม่กลัว ทั้งที่ลมหายใจของแต่ละคนดังซะจนได้ยินกันเอง นั่นคือวินาทีแรกที่ เดอะ โกสต์ เกม ดึงเราเข้าไปนั่งอยู่กลางวงกับพวกเขาเลย เป็นตึกร้างเก่า ๆ ที่แค่ยืนเฉย ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครมองมาจากช่องประตูมืด ๆ อยู่ตลอดเวลา คนที่พาเรามาอยู่ตรงนี้คือ จายอง (Ja-young) เด็กสาวที่ดูนิ่งที่สุดในกลุ่ม รับบทโดย เยริ เธอไม่ใช่สายโวยวาย ไม่ใช่สายคอนเทนต์จ๋า แต่แววตาเธอนิ่งแบบคนที่มีอะไรในใจ ส่วนเพื่อน ๆ ที่มาด้วยกันอย่าง ดงจุน (Dong-joon) ที่รับบทโดย อีชานฮยอง กับ กีโฮ (Gi-ho) เยอึน (Ye-eun) มีฮยอน (Mi-yeon) และ ซออู (Seo-woo) ทุกคนมาด้วยเหตุผลเดียวกันที่ฟังดูง่ายมาก คืออยากถ่ายคลิปทำพิธีเรียกผีให้จบแล้วเอาเงินรางวัลก้อนใหญ่กลับบ้านไป ทุกคนคุยกันเรื่องมุมกล้อง เรื่องยอดวิว เรื่องจะแบ่งเงินกันยังไง เหมือนมาทำชาเลนจ์สนุก ๆ กันหลังเลิกเรียน แต่สำหรับจายอง มันไม่ใช่แค่นั้นเลย เธอมีอีกเหตุผลที่ไม่ได้บอกใคร เพราะตึกหลังนี้มันดันไปเกี่ยวพันกับการหายตัวไปของพี่สาวเธอเอง จายองเลยถือโอกาสนี้เข้ามาแบบเนียน ๆ มาพร้อมกับกล้องเหมือนเพื่อนทุกคน แต่ในกระเป๋าเธอมีความสงสัยกับความคิดถึงที่แบกมาด้วย เธออยากรู้ว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พี่สาวเธอเจออะไร แล้วทำไมถึงไม่ได้กลับบ้าน พอเริ่มอ่านบทพิธีทีละขั้น จุดเทียน วางของ เรียกชื่อ ทุกคนยังหัวเราะกันอยู่ แต่จังหวะของเสียงในห้องมันเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบมันหนาขึ้น ลมเย็น ๆ พัดมาจากทางไหนก็ไม่รู้ กล้องที่ตั้งไว้ก็เริ่มจับภาพอะไรแปลก ๆ ได้ แล้วความรู้สึกสนุก ๆ ตอนแรกมันก็ค่อย ๆ กลายเป็นความอึดอัด เพราะยิ่งทำต่อไป เหมือนประตูกำลังเปิดออกไปไกลกว่าที่ตกลงกันไว้ว่าจะเล่นแค่เอาคอนเทนต์ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หน่วงในใจมาก ๆ คือจายองไม่ได้กลัวแบบเดียวกับเพื่อน เธอกลัวผีเหมือนกันนั่นแหละ แต่เธอดันกลัวมากกว่าว่าจะไม่ได้คำตอบ กลัวว่าถ้ากลับออกไปมือเปล่าคราวนี้ เธอจะต้องอยู่กับคำถามเดิมไปอีกนานแค่ไหน แล้วก็กลัวลึก ๆ ว่าคำตอบที่รออยู่ข้างหน้า อาจจะเป็นสิ่งที่เธอเองก็ยังไม่พร้อมจะฟัง ความผูกพันระหว่างพี่น้องเลยกลายเป็นเชื้อเพลิงเงียบ ๆ ที่ดันหลังเธอให้เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ขาก็สั่น ส่วนเพื่อนที่ยังไม่รู้ความจริงก็เริ่มจับสังเกตได้ว่า ทำไมจายองถึงจริงจังจัง ทำไมถึงไม่ยอมหยุดถ่ายทั้งที่ทุกคนเริ่มอยากพอแล้ว ความไว้ใจในกลุ่มเลยเริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ ทั้งที่ผีจริงหรือเปล่ายังไม่มีใครยืนยันได้เลย ถ้าเพื่อน ๆ ชอบหนังผีที่ไม่ได้มาแบบตุ้งแช่ทั้งเรื่อง แต่ค่อย ๆ บีบให้เราหายใจไม่ทั่วท้องไปกับเสียงเงียบ ๆ ในตึกเก่า กับการลุ้นว่าพิธีตรงหน้าจะเลยเถิดไปถึงไหน เรื่องนี้ตอบโจทย์เลยนะ ยิ่งใครที่ชอบเส้นเรื่องแบบมีปมในใจตัวละคร มีความลับที่ค่อย ๆ หล่นออกมาทีละนิดระหว่างทาง จะยิ่งอินกับจายองมาก เพราะเราจะเอาใจช่วยเธอทั้งที่ก็อยากจะดึงแขนเธอให้รีบออกมาเหมือนกัน ลองเปิดไฟดวงเล็ก ๆ เปิดเสียงเบา ๆ แล้วเข้าไปนั่งล้อมวงกับพวกเขาในตึกหลังนั้นดูสักคืน แล้วจะเข้าใจเองว่าบางครั้งสิ่งที่หลอนที่สุด ไม่ใช่เสียงเคาะประตู แต่คือความรู้สึกของคนที่ยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อแค่จะได้ใกล้คนที่หายไปอีกครั้งเดียว