Noah Pink

The Tale of The Princess Kaguya

เจ้าหญิงกระบอกไม้ไผ่

การถูกทุกคนจ้องมองด้วยความชื่นชมพร้อมกัน ฟังเผิน ๆ เหมือนเป็นพรที่ใครก็อยากได้ แต่สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มันกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าโซ่เสียอีกนะ เพราะยิ่งเธองดงามขึ้นเท่าไร โลกก็ยิ่งพยายามจะจับเธอใส่กรอบมากขึ้นเท่านั้น ทั้งความคาดหวังของผู้ใหญ่ที่อยากให้เธอเป็นเจ้าหญิงสูงศักดิ์ ทั้งสายตาของเหล่าชายหนุ่มตระกูลดีที่แวะเวียนกันมาหมายปองราวกับเธอเป็นรางวัล และทั้งกฎเกณฑ์จุกจิกของสังคมชั้นสูงที่คอยบอกว่าต้องนั่งแบบไหน ยิ้มแบบไหน ห้ามออกไปวิ่งเล่นที่ไหน เดิมพันของเรื่องนี้เลยไม่ใช่การแพ้ชนะอะไรใหญ่โต แต่เป็นคำถามที่ฟังแล้วใจหวิวว่า แล้วเธอจะยังได้เป็นเจ้าของชีวิตของตัวเองอยู่ไหม เด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือ คางุยะ (The Princess Kaguya) หนูน้อยลึกลับที่ตาตัดไม้ไผ่เก็บได้จากในลำไผ่เรืองแสง ตัวเล็กนิดเดียวแต่โตไวอย่างน่าแปลกใจจนคนทั้งหมู่บ้านพากันเอ็นดู เสียงพากย์ของ อากิ อาซาคุระ ทำให้เธอทั้งน่ารักทั้งเปราะบางในเวลาเดียวกัน พ่อแม่บุญธรรมอย่าง ซานุกิ โนะ มิยัตสึโกะ (Sanuki no Miyatsuko) กับ โอนะ (Ōna) ที่เลี้ยงเธอมาด้วยความรักล้น ๆ ก็เลยอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก อยากเห็นลูกได้อยู่ในคฤหาสน์หลังงามในเมืองหลวง มีชื่อเสียง มีคนนับถือ ส่วนเพื่อนวัยเด็กอย่าง ซุเตมารุ (Sutemaru) ที่ให้เสียงโดย เคงโกะ โคร่า นั้นเป็นอีกขั้วหนึ่งเลย เขาไม่ได้มองเธอเป็นเจ้าหญิง แต่จำได้ว่าเธอคือเด็กหญิงแก้มแดงที่เคยวิ่งแข่งกันบนทุ่งหญ้าแล้วหัวเราะจนท้องแข็ง ความผูกพันแบบนี้แหละที่คอยดึงเธอไว้ไม่ให้ลอยหลุดไปกับความคาดหวังของคนอื่น บรรยากาศของเรื่องจะพาเราย้ายไปมาระหว่างสองโลกที่ต่างกันสุดขั้วเลยนะ โลกแรกคือชายป่าไผ่กับหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชีวิตเรียบง่ายมาก ตื่นเช้ามากับเสียงนก ได้กลิ่นดินหลังฝน ได้วิ่งไล่จับแมลงปอกับเพื่อน ๆ ทุกอย่างดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาไปหมด ส่วนอีกโลกคือเมืองหลวงในยุคเฮอันที่เต็มไปด้วยผ้าไหมหลายชั้น เรือนไม้หลังใหญ่ พิธีรีตองมากมาย และสายตาที่คอยจับผิดอยู่ตลอดเวลา ลายเส้นแบบภาพพู่กันสีน้ำก็ยิ่งทำให้ความต่างนี้ชัดขึ้นไปอีก ตอนอยู่ป่าทุกอย่างจะพลิ้วไหวเหมือนความฝัน สีเขียวของใบไผ่ไหวตามลมอย่างอิสระ แต่พอเข้าเมืองสีกลับนิ่งและแน่นขึ้น ราวกับอากาศหายใจไม่ออกไปด้วยกันกับคางุยะเลย สิ่งที่ทัชใจที่สุดคืออารมณ์ของเรื่องมันไม่ได้มาเป็นฉากใหญ่ ๆ แต่มันค่อย ๆ ซึมมาทีละนิดมากกว่า เราจะเข้าใจเลยว่าทำไมคางุยะถึงได้โหยหาทุ่งหญ้าและเสียงหัวเราะแบบเดิม ๆ เพราะต่อให้มีคนห้อมล้อมปรนนิบัติแค่ไหน แต่ถ้าใจไม่ได้เลือกเองมันก็เหงาอยู่ดี มีทั้งโมเมนต์อบอุ่นจนเผลอยิ้มตามเวลาที่เธอได้กลับมาเป็นตัวเอง ได้ดีดพิณ ได้วิ่ง ได้หัวเราะเสียงดัง และมีทั้งโมเมนต์หน่วง ๆ ที่แค่มองตาเธอก็รู้ว่าเธอกำลังอึดอัดแค่ไหน มันมีคำถามเบา ๆ ลอยอยู่ในใจตลอดว่า ความรักแบบไหนกันนะที่เรียกว่าเห็นคุณค่ากันจริง ๆ ระหว่างรักเพราะเธอสวยกับรักเพราะรู้จักตัวตนข้างในของเธอจริง ๆ ถ้าคืนนี้อยากดูแอนิเมชันสักเรื่องที่อ่อนโยน ละมุน แต่ทิ้งอะไรให้คิดต่อยาว ๆ ลองแวะมาทำความรู้จักกับ เจ้าหญิงกระบอกไม้ไผ่ ดูนะ เตรียมผ้าห่มอุ่น ๆ กับใจนิ่ง ๆ ไว้หน่อย แล้วปล่อยให้เสียงลมพัดผ่านกอไผ่พาเราไปนั่งข้าง ๆ คางุยะ รับรองว่าจะดูจบด้วยความรู้สึกอิ่ม ๆ เหมือนเพิ่งฟังเรื่องเล่าเก่า ๆ จากเพื่อนสนิทที่ไม่อยากให้จบลงเลย