Mariela Comitini

The Home

บ้านพักคนเฮี้ยน

ลองจินตนาการถึงความอึดอัดของการต้องไปอยู่ในที่ที่ทุกคนทำเหมือนต้อนรับเรา แต่สายตาที่มองมากลับเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก ทักทายก็แล้ว ยิ้มให้ก็แล้ว แต่ยิ่งอยู่ไปยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกที่เผลอเดินหลงเข้ามาในกฎบางอย่างที่ไม่มีใครยอมอธิบาย นั่นคือแรงกดดันที่ แม็กซ์ (Max) ต้องเจอตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงาน รับบทโดย พีท เดวิดสัน ที่คราวนี้มาในมาดนิ่ง ๆ เหงา ๆ ต่างจากภาพจำกวน ๆ ที่เราคุ้นเคย แม็กซ์ไม่ได้ฝันใหญ่อะไรเลย เขาแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากมีงานมั่นคง อยากเป็นคนที่พึ่งพาได้สักครั้ง แล้วงานดูแลผู้สูงอายุในบ้านพักเงียบ ๆ แห่งนี้ก็ดูเหมือนโอกาสดี ๆ ที่จะได้รีเซ็ตตัวเอง เขาเลยตั้งใจมากว่าจะอดทน จะใจเย็น จะดูแลทุกคนให้ดีที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้ แต่ความตั้งใจดี ๆ นั้นเริ่มสั่นคลอนเร็วเหลือเกิน เพราะยิ่งแม็กซ์พยายามทำความรู้จักคนในบ้าน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่ชอบมาพากล คุณตาลู (Lou) ที่รับบทโดย John Glover ที่ดูใจดีจนเกินเหตุ ชอบพูดอะไรชวนให้คิดต่อ คุณหมอประจำบ้านอย่าง Doc Sabian ที่รับบทโดย Bruce Altman ก็ดูเหมือนรู้อะไรมากกว่าที่พูด ส่วนผู้ดูแลอย่าง Les กับ Sadie แล้วก็เด็กสาวลึกลับอย่าง Juno ที่รับบทโดย Mugga ต่างก็มีท่าทีเหมือนกำลังเล่นละครฉากเดียวกันอยู่ แล้วปล่อยให้แม็กซ์เป็นคนดูแค่คนเดียวที่ไม่รู้บท จากเรื่องเล็ก ๆ อย่างประตูที่ควรล็อกแต่ไม่ล็อก เสียงโวยวายกลางดึกของ Screaming Man ไปจนถึงรอยยิ้มที่พร้อมใจกันเงียบในจังหวะที่ควรจะมีคำตอบ ความสงสัยของแม็กซ์เลยค่อย ๆ กลายเป็นความระแวงว่า หรือจริง ๆ แล้วทั้งผู้อยู่และผู้ดูแลกำลังร่วมกันปิดบังความชั่วร้ายอะไรบางอย่างไว้ แล้วเขาจะถามใครได้ ในเมื่อทุกคนดูเหมือนอยู่ทีมเดียวกันหมด บรรยากาศของบ้านพักหลังนี้แหละที่ค่อย ๆ บีบคนดูให้หายใจไม่ทั่วท้องโดยไม่ต้องมีผีโผล่มาให้ตกใจเลย มันเป็นตึกเก่า ๆ ที่ดูสะอาด เป็นระเบียบ เตียงตึงผ้าขาว ทางเดินยาว ๆ ที่ได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ กับเสียงรถเข็นที่ลากผ่านไปช้า ๆ ตอนกลางวันทุกอย่างดูอบอุ่น มีคุณตาคุณยายมานั่งตากแดด คุยกันเบา ๆ เหมือนบ้านพักคนชราทั่วไปไม่มีผิด แต่พอตกเย็นแสงไฟสลัวลง ความเงียบแบบเดียวกันนั้นกลับกลายเป็นความเงียบอีกแบบ เงียบที่เหมือนทุกคนกำลังฟังว่าแม็กซ์กำลังทำอะไรอยู่ ประตูห้องที่ปิดสนิท รอยยิ้มที่ค้างนานเกินไป แล้วก็กฎเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่มีใครเขียนไว้แต่ทุกคนรู้กันดีว่าห้ามแหก มันทำให้สถานที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุด กลายเป็นเขาวงกตที่เดินวนอยู่ในความรู้สึกผิดที่ผิดทางตลอดเวลา สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หน่วงอยู่ในใจไม่ใช่แค่ความน่ากลัวแบบหนังสยองทั่วไปหรอกนะ แต่มันคือคำถามง่าย ๆ ว่าคำว่า บ้าน หมายถึงอะไรกันแน่ บ้านควรเป็นที่ที่เราวางใจได้ ควรเป็นที่ที่มีคนดูแลกันด้วยความเมตตา ไม่ใช่ที่ที่เราต้องคอยระวังหลังตัวเองตลอดเวลา แล้วถ้าวันหนึ่งเราต้องไปสงสัยกระทั่งคนแก่ที่เรากำลังป้อนข้าว หรือหมอที่เราต้องฝากชีวิตไว้ ความไว้ใจมันจะเหลืออยู่ตรงไหน โทนของเรื่องเลยมาแบบทริลเลอร์ลึกลับที่ค่อย ๆ ไต่ระดับ ไม่ได้เร่งโยนฉากช็อกใส่หน้า แต่ใช้ความคลุมเครือกัดกินทีละนิด ให้เราอยู่ในหัวของแม็กซ์ไปด้วยกันว่า ที่เขารู้สึกน่ะมันคือสัญชาตญาณที่กำลังเตือน หรือเป็นแค่ความกลัวของคนที่ไม่เคยเข้าพวกกับใครเลย ยิ่งเขาโดดเดี่ยวท่ามกลางคนเยอะ ๆ มากเท่าไหร่ เรายิ่งเอาใจช่วยเขามากขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้นถ้าใครชอบหนังที่ให้เราค่อย ๆ สังเกต ค่อย ๆ ต่อจิ๊กซอว์ไปพร้อมกับตัวละคร ชอบความหลอนแบบเย็น ๆ ที่ไม่ได้มาจากผี แต่มาจากคนด้วยกันเอง อยากให้ลองเปิดใจให้เรื่องนี้ดูเลย การแสดงของ พีท เดวิดสัน ถือว่าเซอร์ไพรส์มาก เขาถ่ายทอดความสับสน ความดื้อที่ไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องคาใจออกมาได้น่าสงสารจนเราอยากตะโกนบอกให้รีบหนีไป ส่วนทีมนักแสดงรุ่นใหญ่อย่าง John Glover, Mary Beth Peil, Ethan Phillips และคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันสร้างบรรยากาศครึ่งใจดีครึ่งน่าสงสัยได้แนบเนียนสุด ๆ ดูจบแล้วอาจจะทำให้เรากลับมามองรอยยิ้มของคนรอบตัวเปลี่ยนไปนิดหน่อยก็ได้ ใครที่พร้อมจะเข้าไปติดอยู่ในบ้านหลังนี้พร้อมกับแม็กซ์แล้วค่อย ๆ คลำหาความจริงไปด้วยกัน ห้ามพลาดเลยนะ บอกเลยว่ายิ่งเงียบ ยิ่งน่ากลัวกว่าที่คิดเยอะ