Manuel Dubra

Detective Conan: Crossroad in the Ancient Capital

ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 7: คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา

เคยสงสัยไหมว่าถ้าความทรงจำในวัยเด็กที่เลือนรางที่สุดกลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่พาเรากลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง มันจะรู้สึกทั้งอบอุ่นและเจ็บแปลบขนาดไหน นั่นแหละคือความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้ามาตอนได้ ดูหนัง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 7: คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา เต็มเรื่อง แล้วปล่อยใจให้ลอยไปกับแสงไฟสลัว ๆ ของเมืองเกียวโตในยามค่ำคืน เมืองที่ดูเหมือนจะหลับใหลแต่จริง ๆ แล้วกำลังกระซิบเล่าเรื่องราวหลายร้อยปีให้คนที่ตั้งใจฟังได้ยิน สำหรับใครที่คิดถึงโคนันกับผองเพื่อน ภาคนี้จะพาเราออกห่างจากตึกสูงและห้องสืบสวนคุ้นเคยในโตเกียว มาสู่ตรอกหินเปียกฝน หลังคาวัดที่ทอดยาวใต้แสงจันทร์ และศาลเจ้าเงียบ ๆ ที่ทุกทางแยกอาจมีความลับซ่อนอยู่ มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดาเลย แต่เหมือนเรากำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่ถักทอจากหนังสือโบราณ ตำนานวีรบุรุษ พระพุทธรูปที่หายไป และความรู้สึกที่ยังค้างคาในใจของใครบางคนมาตลอดหลายปี เรื่องมันเริ่มจากความไม่สบายใจเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นความเยือกเย็น เมื่อมีคนถูกฆาตกรรมต่อเนื่องกันหลายราย และสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งหมดไว้ด้วยกันคือหนังสือ กิเคคิ ที่แต่ละคนครอบครองอยู่เหมือนกันอย่างน่าขนลุก โคนันสัมผัสได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเบาะแสที่ใครบางคนตั้งใจทิ้งไว้ สิ่งที่เขาต้องการมีแค่เรื่องเดียวคือความจริง เขาอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ทำไมต้องใช้หนังสือเล่มนี้เป็นจุดเชื่อม และรหัสปริศนาที่ทิ้งไว้หลังการขโมยพระเก็นจิโบตารุหมายถึงอะไรกันแน่ แต่ยิ่งสาวลึกเข้าไปก็ยิ่งเจอกำแพง ทั้งกลุ่มโจรที่เคลื่อนไหวกันเป็นระบบ ทั้งความโลภที่พร้อมจะช่วงชิงทั้งศรัทธาและสมบัติเก่าแก่ไปเป็นของตัวเอง และทั้งเมืองปริศนาแห่งนี้ที่ดูเหมือนจะปกป้องความลับของตัวเองไว้อย่างเงียบเชียบ โคนันเลยต้องค่อย ๆ ต่อจิ๊กซอว์ทีละชิ้น ทั้งรอยเท้า ทั้งสัญลักษณ์โบราณ ทั้งความเชื่อมโยงของเหยื่อแต่ละคน โดยมีทั้งรัน โคโกโร่ และเด็ก ๆ แก๊งนักสืบเยาวชนคอยอยู่ข้าง ๆ เป็นทั้งกำลังใจและบางทีก็เป็นแรงผลักให้เขาต้องรีบไขปริศนาให้เร็วกว่าเดิม เพราะรู้ว่าถ้าช้าไปอีกนิด อาจจะมีใครต้องเจ็บตัวเพิ่มอีกก็ได้ ในขณะที่โคนันวิ่งตามความจริง ฮัตโตริ เฮย์จิ นักสืบแห่งโอซาก้าก็วิ่งตามหัวใจของตัวเองอย่างสุดกำลังเหมือนกัน ใครที่ตามเรื่องของฮัตโตริมาตลอดจะรู้เลยว่าปกติเขาเป็นคนโผงผาง มั่นใจ พูดจาตรง ๆ แต่พอเป็นเรื่องรักแรกในวัยเด็กคนนั้น เขากลับกลายเป็นเด็กผู้ชายขี้อายที่จำได้แค่ภาพเลือนรางของหญิงสาวในชุดยูกาตะ เสียงขลุ่ยในงานเทศกาล และประกายของอัญมณีสีขาวที่ส่องแสงอยู่ในความทรงจำ เขาปักใจเชื่อว่าเจ้าของอัญมณีคนนั้นคือคนเดียวกันกับรักแรกของเขา และตอนนี้เธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของฆาตกร เขาก็เลยทุ่มสุดตัวเพื่อตามหาเธอให้เจอ ไม่ใช่แค่ในฐานะนักสืบที่อยากปกป้องพยาน แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่อยากรักษาสัญญาในใจที่เก็บมานานหลายปี ความสัมพันธ์ของเขากับโคนันในภาคนี้เลยอบอุ่นเป็นพิเศษ เพราะมันไม่ใช่แค่การแข่งกันว่าใครไขคดีได้เร็วกว่า แต่เป็นการช่วยกันประคองทั้งเหตุผลและความรู้สึก มีทั้งช่วงที่เถียงกัน ช่วงที่ต้องแยกกันเดินคนละทางเพื่อล่อโจร และช่วงที่ต้องไว้ใจกันแบบไม่ต้องพูดอะไรเลย ส่วนคาซึฮะเองก็เข้ามาเติมอีกมุมหนึ่งด้วยความเป็นห่วงแบบเงียบ ๆ ที่ทำให้เราเห็นเลยว่าบางครั้งความรักมันก็ไม่ได้ต้องการคำตอบชัดเจน แค่ได้อยู่ข้าง ๆ กันในเวลาที่อันตรายที่สุดก็พอแล้ว สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ตรึงใจมาก ๆ คือบรรยากาศที่ทั้งขลัง ทั้งเศร้า ทั้งน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน หนังสือกิเคคิไม่ได้เป็นแค่ของกลางในคดี แต่มันเหมือนตัวแทนของเรื่องเล่าที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น ว่าวีรบุรุษในอดีตเคยรัก เคยสู้ และเคยสูญเสียอย่างไร ส่วนพระพุทธรูปที่หายไปกับพระเก็นจิโบตารุก็พูดถึงด้านมืดของมนุษย์ที่พร้อมจะเอาความงามและความศรัทธามาแลกกับเงินทอง ในขณะที่อัญมณีสีขาวกลับเป็นเหมือนแสงเล็ก ๆ ที่ยังส่องอยู่ในใจของฮัตโตริ เป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์ที่ไม่ยอมมัวหมองไปตามกาลเวลา งานภาพก็ช่วยเล่าเรื่องนี้ได้ดีเหลือเกิน ทั้งทางเดินหินที่สะท้อนแสงไฟยามฝนตก ถนนสายเก่าที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ฉากวิ่งไล่ล่าท่ามกลางวัดและทางแยกแคบ ๆ ที่ต้องทั้งหลบ ทั้งซ่อน ทั้งตีความรหัสไปพร้อมกัน ดนตรีประกอบเองก็พาเราดำดิ่ง ทั้งตอนที่ขลังจนขนลุกและตอนที่ลุ้นจนต้องกลั้นหายใจ คนดูจะได้ทั้งคิดตามปริศนา ทั้งเอาใจช่วยความรักของฮัตโตริ และทั้งอบอุ่นหัวใจเวลาที่เห็นโคนันกับเพื่อน ๆ ไม่ยอมทิ้งกันแม้จะอยู่ในที่ที่อันตรายที่สุดก็ตาม ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกเลยว่าเหมาะกับคนที่ชอบดราม่าอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ในคดีลึกลับ คนที่ชอบดูกับครอบครัวในคืนวันหยุดแล้วช่วยกันทายว่าเบาะแสชิ้นต่อไปคืออะไร หรือคนที่อยากหาอะไรดูคนเดียวเงียบ ๆ ในคืนเหงา ๆ แล้วปล่อยให้แสงจันทร์ของเกียวโตกับเสียงดนตรีเบา ๆ โอบเราไว้ก็เข้ากันมาก สายลุ้นก็ไม่ผิดหวังเพราะมีการไล่ล่า การซ่อนตัว และการไขรหัสที่ต้องใช้ไหวพริบตลอดทั้งเรื่อง ส่วนสายโรแมนติกก็จะยิ้มตามไปกับความทรงจำรักแรกของฮัตโตริที่บริสุทธิ์จนเราอยากเอาใจช่วยโดยไม่รู้ตัว เป็นตอนที่ดูจบแล้วจะรู้สึกอิ่มใจแบบบอกไม่ถูก เหมือนเราเพิ่งเดินหลงเข้าไปในเมืองเก่าแห่งหนึ่ง ได้ฟังเรื่องราวของคนที่นั่น แล้วเดินออกมาพร้อมกับความเข้าใจว่าความจริงในอดีตไม่เคยหายไปไหน มันแค่รอคนที่ตั้งใจพอจะกลับไปฟังมันอีกครั้งเท่านั้นเอง