Lester Morris

Man on Fire

คนจริงเผาแค้น

ลองหลับตาแล้วนึกถึงเม็กซิโกซิตี้ในช่วงต้นยุคสองพันดูสิ แดดยามบ่ายที่สาดลงมาจนตึกสีพาสเทลเก่า ๆ ดูสว่างจ้าไปทั้งซอย เสียงแตรรถ เสียงแม่ค้าตะโกนขายของ เสียงดนตรีที่ลอยมาจากมุมถนน ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาและอบอุ่นในแบบละตินแท้ ๆ แต่ถ้าอยู่ตรงนั้นนานพอ เราจะเริ่มรู้สึกได้ถึงอีกชั้นของเมืองที่ซ่อนอยู่ใต้ความคึกคักนั้น ความหวาดระแวงที่ลอยอยู่ในอากาศ โดยเฉพาะในหมู่บ้านคนมีเงินที่ต้องหันซ้ายหันขวาทุกครั้งก่อนสตาร์ทรถ เพราะข่าวเด็ก ๆ จากบ้านรวย ๆ หายตัวไปมันดังขึ้นเรื่อย ๆ จนพ่อแม่แทบไม่กล้าปล่อยลูกคลาดสายตา เงินที่มีมากมายกลับซื้อความสบายใจไม่ได้เลยสักนิด เมืองทั้งเมืองเลยเหมือนยืนอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความสวยงามกับอันตราย ท่ามกลางเมืองแบบนั้นเองที่เราได้เจอกับ จอห์น ดับเบิลยู ครีซี่ (John W. Creasy) ชายที่รับบทโดย เดนเซล วอชิงตัน อดีตเจ้าหน้าที่สายปฏิบัติการที่เคยผ่านเรื่องเลวร้ายมาเยอะจนข้างในมันพังไปหมดแล้ว เขาไม่ได้มาเม็กซิโกเพราะอยากเริ่มต้นใหม่หรืออยากพิสูจน์อะไรเลย แค่มาเพราะเพื่อนเก่าอย่าง พอล เรย์เบิร์น (Paul Rayburn) ที่รับบทโดย คริสโตเฟอร์ วอลเคน ช่วยหางานฆ่าเวลาให้ทำ นั่นคือการมาเป็นบอดี้การ์ดให้กับหนูน้อยวัยเก้าขวบของบ้านรามอส ลูปิต้า รามอส หรือน้องพิต้า (Lupita Ramos) ที่รับบทโดย ดาโกตา แฟนนิง เด็กหญิงช่างถามช่างยิ้มที่พ่ออย่าง ซามูเอล รามอส (Samuel Ramos) กับแม่ ลิซ่า รามอส (Lisa Ramos) รักยิ่งกว่าชีวิต ตอนแรกครีซี่ก็ออกแนวลุงหมดไฟที่ไม่อยากคุยกับใคร แค่นั่งเฝ้าเงียบ ๆ ในรถ คอยเดินตามไปส่งโรงเรียนแล้วก็จบหน้าที่ไปวัน ๆ เพราะใจของเขามันปิดตายไปนานแล้ว แต่เด็กมันก็คือเด็กอะเนอะ พิต้าไม่ได้มองครีซี่เป็นแค่ลูกจ้างใส่แว่นดำ เธอชวนคุย ถามนู่นถามนี่ ตื้อให้สอนว่ายน้ำให้เก่งขึ้น มาชวนซ้อมสะกดคำด้วยกันบนเบาะหลังรถ จากที่เคยรำคาญ ครีซี่ก็เริ่มเผลอยิ้ม เริ่มห่วงว่าเธอทำการบ้านทันไหม ว่ายน้ำถูกท่าหรือยัง ความผูกพันเล็ก ๆ แบบนี้มันค่อย ๆ ซึมเข้ามาโดยที่เขาไม่รู้ตัว จนงานที่เคยคิดว่าไร้ความหมายกลับกลายเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอยากตื่นมาตอนเช้า ทว่ายิ่งรักมากเท่าไหร่ ความกลัวก็ยิ่งโตขึ้นเท่านั้น เพราะในเมืองที่ขบวนการลักพาตัววิ่งกันพล่านเหมือนข่าวประจำวัน ไม่มีใครการันตีได้เลยว่าเงาของคนแปลกหน้าที่เดินตามเด็กทุกวันจะป้องกันอะไรได้ตลอดไป และสำหรับคนอย่างครีซี่ที่เคยสูญเสียศรัทธาในตัวเองมาแล้ว การต้องรับผิดชอบชีวิตดวงน้อย ๆ ดวงหนึ่งมันคือเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิต สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้มันหน่วงอยู่ในใจไม่ใช่แค่ความระทึกว่าใครจะมาเมื่อไหร่ แต่เป็นความรู้สึกของการเป็นพ่อเป็นแม่ในยุคที่ต้องจ้างคนถือปืนมายืนเฝ้าลูก เราจะเข้าใจหัวอกของซามูเอลกับลิซ่ามาก ๆ ว่าทำไมถึงนอนไม่หลับ ทำไมถึงต้องยิ้มทั้งที่ในใจกังวลแทบขาด และในอีกมุมมันก็คือเรื่องของคนที่เคยคิดว่าตัวเองหมดค่าแล้ว แต่เด็กคนหนึ่งกลับมองเห็นความเป็นคนดีที่ยังเหลืออยู่ในตัวเขา ความสัมพันธ์ของครีซี่กับพิต้าเลยอบอุ่นแบบแปลก ๆ ไม่หวานเลี่ยน แต่จริงใจ เหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องเข้ามาในห้องมืดที่ปิดมานาน พอดูไปเรื่อย ๆ เราจะเริ่มเอาใจช่วยโดยไม่รู้ตัว อยากให้ลุงคนนี้ได้เจอเหตุผลที่จะให้อภัยตัวเองสักที อยากให้น้องได้วิ่งเล่นอย่างสบายใจโดยไม่ต้องหันหลังมามอง ถ้าถามว่าทำไมต้องดู บอกเลยว่าเพราะเคมีของ เดนเซล วอชิงตัน กับ ดาโกตา แฟนนิง มันดีจนลืมไม่ลงจริง ๆ คนหนึ่งเล่นด้วยสายตาเหนื่อย ๆ แต่ข้างในมีไฟคุกรุ่น อีกคนเล่นด้วยความเป็นธรรมชาติของเด็กฉลาดที่ไม่ได้พยายามน่ารัก แต่เรากลับเอ็นดูมาก แล้วยิ่งได้บรรยากาศเม็กซิโกซิตี้ที่ทั้งสวยทั้งกดดัน บวกกับจังหวะเล่าเรื่องที่ค่อย ๆ บีบหัวใจทีละนิด ทั้งอบอุ่น ทั้งเจ็บ ทั้งลุ้น มันเลยไม่ใช่แค่หนังบู๊ไล่ล่าทั่ว ๆ ไป แต่เป็นหนังดราม่าระทึกขวัญที่มีหัวใจดวงโต ใครที่ชอบเรื่องราวของการไถ่บาป มิตรภาพต่างวัย และความรักที่ทำให้คนหมดไฟอยากกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เรื่องนี้คือคำตอบที่ควรเปิดดูสักคืน แล้วจะเข้าใจเองว่าทำไมชื่อของครีซี่กับพิต้ายังอยู่ในใจคนดูมาจนถึงทุกวันนี้