Gustavo Falcão

The Purge

คืนอำมหิต

เคยสงสัยไหมว่าถ้าคืนหนึ่งความดีกับความเลวไม่มีเส้นแบ่งอีกต่อไป เราจะยังเป็นคนเดิมอยู่ไหม คืนอำมหิต พาเราไปตั้งคำถามนี้ตั้งแต่เสียงไซเรนแรกดังขึ้นเลยล่ะ มันเป็นความรู้สึกทั้งอึดอัดทั้งหน่วงในใจ เหมือนเรากำลังนั่งอยู่ในบ้านหลังเดียวกับครอบครัวแซนดินแล้วได้ยินเสียงประกาศว่าอเมริกากำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาสิบสองชั่วโมงที่กฎหมายทุกอย่างหยุดทำงาน ไม่มีตำรวจ ไม่มีความช่วยเหลือ ทุกคนทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องรับผิด แล้วเราจะเลือกซ่อนตัวเงียบ ๆ หรือจะลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่ปกติไม่กล้าทำกันแน่ เจมส์พ่อของบ้านเป็นคนที่สร้างชีวิตมาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยนี่แหละ เขาขายความอุ่นใจให้บ้านรวย ๆ ทั่วหมู่บ้าน เขาอยากเชื่อว่าเงินที่หามาได้จะซื้อความปลอดภัยให้เมรีภรรยาและลูกสองคนอย่างชาร์ลีกับโซอี้ได้จริง ๆ เขาอยากเป็นพ่อที่ดี สามีที่พึ่งพาได้ และเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในคืนที่คนอื่นหวาดกลัว แต่ลึก ๆ เขาก็รู้ว่าความปลอดภัยที่เขาขายมันเป็นแค่กำแพงเหล็กบาง ๆ ที่กั้นระหว่างความเป็นคนมีอันจะกินกับความโกรธของคนที่ไม่มีอะไรเลย และคืนนี้กำแพงนั้นกำลังจะถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงที่สุดในชีวิตของเขา เมรีเองก็ไม่ได้อยากได้อะไรมากไปกว่าการประคองครอบครัวให้ผ่านคืนนี้ไปแบบไม่ต้องแปดเปื้อนอะไร เธออยากให้ลูกยังมองพ่อแม่เป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดในโลก ส่วนโซอี้ลูกสาววัยรุ่นก็กำลังสับสนระหว่างความรักกับความดื้อรั้นตามวัย เธออยากมีอิสระ อยากถูกเข้าใจ ขณะที่ชาร์ลีลูกชายคนเล็กกลับเป็นเด็กช่างสังเกตและใจอ่อนที่สุดในบ้าน เขามองเห็นความไม่ยุติธรรมของคืนล้างบาปนี้ตั้งแต่ต้น และความใจดีเล็ก ๆ ของเขาในคืนที่ทุกคนบอกให้ใจร้ายนี่แหละที่กลายเป็นจุดเปลี่ยน เมื่อเขาตัดสินใจเปิดประตูให้ชายแปลกหน้าที่กำลังหนีตายเข้ามาในบ้าน ทั้งที่รู้ว่ากำลังพาอันตรายเข้ามาหาทุกคน จากวินาทีนั้นบ้านที่เคยคิดว่าแน่นหนาที่สุดก็กลายเป็นกับดัก ความตึงเครียดไม่ได้มาจากแค่กลุ่มคนข้างนอกที่ถืออาวุธและตะโกนขู่ให้ส่งตัวคนแปลกหน้าออกไปเท่านั้น แต่มาจากข้างในบ้านเองด้วยว่าแต่ละคนจะยอมแลกอะไรเพื่อรอด ใครควรมีชีวิตรอด ใครควรถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความเป็นพ่อแม่ ความเป็นพี่น้อง ความเป็นมนุษย์ ถูกดึงไปคนละทางหมดเลย ยิ่งเวลาผ่านไปแต่ละชั่วโมงของคืนนั้นยิ่งบีบหัวใจ เพราะเราได้เห็นเลยว่าคนธรรมดาที่รักครอบครัวมาก ๆ อาจทำเรื่องน่ากลัวได้เมื่อความกลัวเข้าครอบงำ และในขณะเดียวกันคนที่ดูเหมือนหมดทางสู้ก็อาจมีความกล้าหาญซ่อนอยู่แบบที่เราคาดไม่ถึง สำหรับใครที่อยาก ดูหนัง คืนอำมหิต เต็มเรื่อง แบบใช้เวลาอยู่กับความรู้สึกของตัวละครจริง ๆ นี่คือ หนังของ อีธาน ฮอว์ก ที่ไม่ได้ขายแค่ความตกใจตุ้งแช่ แต่ขายคำถามหนัก ๆ ว่าความเป็นคนของเราอยู่ที่กฎหมายหรืออยู่ที่ใจ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับคืนที่อยากดูอะไรชวนลุ้นชวนคิดแล้วปิดจบแบบอิ่มใจปนหน่วง ๆ ใครชอบดราม่าครอบครัวที่ต้องเลือกทางยาก ๆ ใครชอบระทึกขวัญแบบปิดบ้านลุ้นไปพร้อมกัน หรือใครอยากชวนคนในบ้านมานั่งดูแล้วชวนคุยต่อว่าแล้วถ้าเป็นเราจะทำยังไง เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก ดูคนเดียวตอนดึกก็ลุ้นจนไม่อยากลุกไปไหน ดูกับครอบครัวหรือเพื่อนก็ยิ่งสนุกเพราะจะได้เถียงกันเบา ๆ ว่าทางไหนถูกกว่ากัน เป็นหนังที่ดูจบแล้วไม่ได้ทิ้งแค่ความกลัว แต่ทิ้งความรู้สึกให้กอดคนข้าง ๆ แน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่ต้องรู้ตอนจบก่อนเลย