Davorin Nikolavcic

Godzilla: Planet of the Monsters

ก็อดซิลล่า ดาวเคราะห์แห่งสัตว์ประหลาด

ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่บนยานแคบ ๆ กลางอวกาศนานถึงยี่สิบปี โดยต้องบอกตัวเองทุกเช้าว่าโลกยังรอเราอยู่ ทั้งที่ในใจลึก ๆ ก็รู้ว่ามีบางอย่างนั่งทับบ้านของเราอยู่ มันจะอึดอัดขนาดไหนกันนะ นั่นแหละคือแรงกดดันที่บีบหัวใจของ Haruo Sakaki (ฮารุโอะ ซาคากิ) มาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มที่ต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะเงาร่างมหึมาที่ไม่มีอาวุธไหนล้มได้ พากย์เสียงโดย มาโมรุ มิยาโนะ ความโกรธของเขาเลยไม่ใช่แค่ความแค้นธรรมดา แต่เป็นไฟที่สุมอยู่ในอกตลอดเวลา ไฟที่บอกว่าสักวันจะต้องกลับไปทวงบ้านคืนจากราชาตัวจริงของโลกอย่างก็อดซิลล่าให้ได้ แต่การจะกลับไปเหยียบโลกอีกครั้งมันไม่ง่ายอย่างที่ฮารุโอะฝันไว้เลย เพราะคนที่เหลือรอดไม่ได้มีแค่ความหวังอย่างเดียว แต่มีความกลัว ความเหนื่อยล้า และความเห็นต่างปนอยู่เต็มไปหมด บ้างก็อยากหาดาวดวงใหม่ให้จบ ๆ ไป บ้างก็เชื่อว่าสู้ไปก็มีแต่ตายเปล่า ท่ามกลางเสียงเถียงกันไม่จบนั้น ฮารุโอะเลยต้องลุกขึ้นมาพร้อมแผนบ้า ๆ แผนหนึ่งที่เขาเชื่อว่าจะเจาะเกราะของก็อดซิลล่าได้ โดยมี Yuko Tani (ยูโกะ ทานิ) เพื่อนสมัยเด็กที่พากย์โดย คานะ ฮานาซาว่า คอยอยู่ข้าง ๆ แบบห่วงทั้งตัวเขาและห่วงทั้งภารกิจ ส่วน Metphies (เม็ตฟีส) ที่ให้เสียงโดย ทากาฮิโระ ซากูราอิ กลับมองเรื่องนี้ด้วยสายตานิ่ง ๆ ลึกลับ ๆ เหมือนคนที่รู้อะไรบางอย่างที่ยังไม่ยอมพูด แล้วก็ยังมีทีมนักวิทยาศาสตร์อย่าง Martin Lazzari ที่ต้องคำนวณทุกอย่างบนความเสี่ยงแค่เส้นด้าย ทุกคนเลยต้องเดิมพันชีวิตกับคำถามเดียวว่า ครั้งนี้มนุษย์จะฉลาดพอจะเอาชนะพลังที่เคยเหยียบเราจมดินมาแล้วหรือเปล่า แล้วพอเท้าแตะพื้นโลกจริง ๆ ความรู้สึกแรกที่เข้ามาทักทายกลับไม่ใช่ความคิดถึง แต่เป็นความแปลกหน้าแบบขนลุก โลกที่เคยมีตึก มีถนน มีเสียงผู้คน กลายเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่เขียวจนเกือบดำ ต้นไม้สูงเสียดฟ้าจนบังแสงอาทิตย์ ซากเมืองจมหายอยู่ใต้รากไม้กับเถาวัลย์เหมือนไม่เคยมีใครอยู่มาก่อน อากาศก็หนัก เสียงลมพัดผ่านใบไม้ยังฟังดูน่ากลัวกว่าปกติ ราวกับป่าทั้งป่ากำลังหายใจอยู่ ทีมอนิเมชันจาก Polygon Pictures กับ TOHO ตั้งใจปั้นบรรยากาศแบบนี้ออกมาได้กดดันมากเลยนะ คือทำให้เรารู้สึกตัวเล็กจิ๋วไปเลยเวลากล้องเงยขึ้นมองท้องฟ้า แล้วเห็นเงาอะไรบางอย่างเคลื่อนผ่านช้า ๆ ความเงียบก่อนเสียงคำรามต่ำ ๆ จะดังขึ้นมานี่แหละที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะมันบอกเราว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเราอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นอาณาจักรของมันอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่ทำให้เราดูแล้วอินตามไปด้วยไม่ใช่แค่ฉากบู๊ไซไฟลุ้น ๆ หรอก แต่เป็นคำถามเบา ๆ ที่ลอยอยู่ในใจตลอดทั้งเรื่องว่า ตกลงความเป็นมนุษย์ของเราคืออะไรกันแน่ ถ้าเราไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด ไม่ได้ฉลาดพอจะชนะทุกอย่าง เรายังมีค่าพอจะเรียกตัวเองว่าเจ้าของโลกอยู่ไหม ฮารุโอะเองก็แบกทั้งความโกรธ ความรู้สึกผิดที่ช่วยใครไว้ไม่ได้ และความดื้อที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ผิด ส่วนคนรอบข้างก็มีทั้งศรัทธา ความสิ้นหวัง และการตั้งคำถามกับโชคชะตาในแบบของตัวเอง โทนของเรื่องเลยออกมาทั้งหม่น ทั้งขลัง ทั้งเหงา เหมือนมหากาพย์ไว้อาลัยให้โลกใบเก่า แต่ก็ยังมีประกายดื้อรั้นเล็ก ๆ ที่บอกว่า ถึงจะแพ้มาขนาดนี้ มนุษย์ก็ยังไม่ยอมหายไปเฉย ๆ หรอกนะ เพราะฉะนั้นถ้าเพื่อน ๆ ชอบก็อดซิลล่าเวอร์ชันที่ไม่ได้มาแค่พังเมืองเอามันส์ แต่มาชวนให้เรารู้สึกถึงน้ำหนักของการมีอยู่ของมันจริง ๆ อยากให้ลองเปิดใจดูเวอร์ชันแอนิเมชันนี้สักครั้ง งานภาพแบบ 3D อาจจะดูแปลกตาในช่วงแรก แต่พอได้เห็นสเกลของก็อดซิลล่าที่ใหญ่แบบใหญ่จนท้อใจ กับการวางแผนรบแบบไซไฟที่ต้องใช้ทั้งสมองและหัวใจเดิมพัน แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนถึงติดหนึบ ดูจบแล้วมันจะค้างในใจ ทั้งสงสารมนุษย์ ทั้งทึ่งในราชาสัตว์ประหลาด แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเป็นเราจะเลือกสู้เพื่อศักดิ์ศรี หรือเลือกถอยเพื่อมีชีวิตรอดกันแน่