ソニン

Hostel: Part III

นรกรอชำแหละ 3

ใครจะไปคิดว่าคืนที่ควรจะสนุกที่สุดก่อนเพื่อนแต่งงาน จะกลายเป็นคืนที่อยากลืมที่สุดในชีวิต นรกรอชำแหละ 3 พาเรากลับไปตั้งคำถามนั้นตั้งแต่ต้นเลย ว่าเราจะทำอย่างไรถ้าความไว้ใจที่ให้เพื่อนไปทั้งใจ กลายเป็นประตูที่พาเราเดินลงนรกโดยไม่รู้ตัว เรื่องเริ่มจากทริปง่าย ๆ ของแก๊งเพื่อนสนิทที่ยกขบวนกันมาลาสเวกัส เมืองแสงสีที่ไม่เคยหลับ เพื่อมาฉลองปาร์ตี้สละโสดให้เพื่อนรักคนหนึ่ง บรรยากาศตอนแรกมันอบอุ่นและคึกคักมากเลยนะ เสียงหัวเราะ ชนแก้ว แซวกันเรื่องชีวิตหลังแต่งงาน ทุกคนแค่อยากเก็บความทรงจำดี ๆ ไว้ด้วยกันก่อนที่ชีวิตจะเปลี่ยนไปอีกขั้น ใครที่ดูหนัง นรกรอชำแหละ 3 เต็มเรื่อง จะสัมผัสได้เลยว่าความสุขแบบนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด เพราะเราเห็นรอยยิ้มแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างหลังหรือเปล่า ตัวเอกของเราก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเลย เขาแค่อยากเป็นเพื่อนที่ดี อยากอยู่ข้าง ๆ เพื่อนในวันสำคัญ อยากให้ทริปนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นและน่าจดจำ ความต้องการของเขามีแค่นั้นจริง ๆ แต่สิ่งที่ขวางเขาอยู่มันไม่ใช่เรื่องทะเลาะกันหรืออุบัติเหตุธรรมดา มันคือความไม่รู้ ว่าเมืองที่สว่างไสวตรงหน้าไม่ได้ต้อนรับเขาอย่างที่คิด ทุกคำชวนไปต่อ ทุกคนแปลกหน้าที่เข้ามาตีสนิท ทุกห้องพักหรูที่ดูสะดวกสบาย มันค่อย ๆ พาเขากับเพื่อน ๆ ออกห่างจากพื้นที่ปลอดภัยทีละนิด โดยที่ไม่มีใครเอะใจเลย ยิ่งเขาพยายามรักษามิตรภาพ พยายามประคองให้ทุกคนสนุกด้วยกัน ความผูกพันนั่นแหละกลับทำให้เขามองข้ามสัญญาณแปลก ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย สิ่งที่น่าปวดใจที่สุดของเรื่องนี้คือมันเล่นกับคำว่าเพื่อนได้อย่างโหดร้ายมาก ปาร์ตี้สละโสดควรเป็นสัญลักษณ์ของการไว้ใจกันแบบสุด ๆ กล้าเล่น กล้าหัวเราะ กล้าฝากชีวิตไว้กับคนข้าง ๆ แต่พอความไว้ใจแบบนั้นถูกเอาไปใช้เป็นเหยื่อล่อ ความรู้สึกมันเลยไม่ใช่แค่กลัว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังทั้งที่ยังยิ้มอยู่ ลาสเวกัสในเรื่องนี้เลยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลังสวย ๆ นะ มันเหมือนตัวละครอีกตัวที่ยิ้มกว้างแต่เย็นชา แสงนีออน เสียงเพลง เสียงเชียร์จากโต๊ะพนัน ทุกอย่างดังไปหมดแต่กลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนอยู่ท่ามกลางคนเป็นร้อยแต่ไม่มีใครช่วยเราได้จริง ๆ เลย ยิ่งเรื่องเดินไปข้างหน้า ความอึดอัดมันยิ่งสะสมขึ้นเรื่อย ๆ จากตอนแรกที่เรายิ้มตามเพื่อน ๆ กลายเป็นเริ่มนั่งไม่ติด เริ่มมองซ้ายมองขวาแทนตัวละคร ว่าใครไว้ใจได้บ้าง ใครแค่ยิ้มแต่คิดอีกอย่าง ความน่ากลัวของเรื่องนี้ไม่ได้มาจากผีหรือเรื่องเหนือธรรมชาติเลย แต่มาจากคนด้วยกันเองนี่แหละ จากความคิดที่ว่าเงินและอำนาจสามารถเปลี่ยนชีวิตคนให้กลายเป็นของเล่นเพื่อความบันเทิงได้ มันเป็นความกลัวที่จับต้องได้และใกล้ตัวมาก ๆ ยิ่งเป็นพื้นที่ปิด ทางออกที่ค่อย ๆ หายไป เสียงหัวเราะที่ฟังแล้วไม่สนุกเหมือนเดิม ทุกอย่างบีบหัวใจให้เต้นแรงขึ้นโดยไม่ต้องมีจังหวะตุ้งแช่เยอะเลย ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับคืนที่อยากดูอะไรเข้ม ๆ แล้วนั่งคุยกันต่อหลังดูจบมาก ๆ คนที่ชอบดราม่าความสัมพันธ์ ชอบหนังที่ตั้งคำถามเรื่องความไว้ใจ หรือสายลุ้นที่ชอบบรรยากาศค่อย ๆ บีบจากสนุกไปหลอน จะดูสนุกเป็นพิเศษ จะดูคนเดียวตอนพักผ่อนก็ได้อารมณ์ลุ้นจนจบ หรือจะชวนเพื่อนมาดูด้วยกันแล้วหันมามองหน้ากันว่า เออ เราไว้ใจกันจริงใช่ไหม ก็ยิ่งอินเข้าไปใหญ่ เป็นหนังสยองขวัญสายดิบที่ไม่ได้มีดีแค่ความโหด แต่ทิ้งความรู้สึกหน่วง ๆ เรื่องมิตรภาพไว้ให้คิดต่อนานเลย