ไคลี เจนเนอร์

The Greatest Hits

กำลังค้นชื่อไทยทางการของหนังเรื่องนี้เพื่อตั้งชื่อให้ตรงสไตล์

Lucy Boynton กลับมาคราวนี้ในบทของ Harriet Gibbons (แฮร์เรียต กิบบอนส์) สาวจิตใจดีแต่ข้างในแตกสลายไปหมดแล้วตั้งแต่คืนที่เธอสูญเสียแฟนหนุ่มไปอย่างกะทันหัน เธอไม่ได้อยากเป็นคนพิเศษเหนือใครเลย แค่อยากเป็นคนธรรมดาที่ได้ใช้ชีวิตต่อโดยไม่ต้องเจ็บทุกครั้งที่ได้ยินเพลงเดิม แล้ววันหนึ่งเธอก็ดันค้นพบความจริงบางอย่างที่เปลี่ยนทุกอย่างไปเลยว่าเพลงที่เธอผูกพันสามารถพาเธอย้อนเวลากลับไปหาอดีตได้จริง ๆ แฮร์เรียตเลยยึดสิ่งนี้ไว้เหมือนเชือกเส้นสุดท้าย เพราะลึก ๆ เธอยังเชื่อว่าถ้าเธอกลับไปถูกจังหวะ เธออาจจะแก้ไขอะไรบางอย่างได้ แต่ยิ่งเธอพยายามกลับไปหา Max Enders (แม็กซ์ เอนเดอร์ส) แฟนหนุ่มแสนอบอุ่นที่รับบทโดย เดวิด คอเรนสเว็ต มากเท่าไร หัวใจเธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น เพราะในชีวิตปัจจุบันก็มี Justin H. Min ในบท David Park (เดวิด พาร์ก) ชายหนุ่มใจดีที่เจอกันในกลุ่มบำบัดความเศร้า ค่อย ๆ เข้ามาแบบไม่เร่งเร้า เขาเข้าใจความเจ็บโดยไม่ต้องอธิบายเยอะ แล้วก็ชวนให้เธอกลับมาฟังเพลงในแบบที่ไม่ต้องเจ็บปวด แฮร์เรียตเลยต้องยืนอยู่ตรงกลางระหว่างอดีตที่เธออยากแก้กับปัจจุบันที่เริ่มจะดีอีกครั้ง ยิ่งเพลงพาเธอย้อนกลับไปบ่อยแค่ไหน เธอก็ยิ่งต้องเลือกว่าจะยื้อคนที่จากไปแล้ว หรือจะยอมเปิดใจให้คนที่อยู่ตรงหน้า บรรยากาศของเรื่องจะอบอวลไปด้วยเสียงเพลงตลอดเวลาเลยนะ เหมือนเราเปิดเพลย์ลิสต์ของใครสักคนที่รวมทุกความทรงจำเอาไว้ ทั้งร้านแผ่นเสียงเก่า ๆ หูฟังที่ถอดแทบไม่ได้ ห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์กับความเงียบหลังเพลงจบ แล้วก็กลุ่มเพื่อนรอบตัวที่คอยประคองกันไป ทั้ง Morris Martin (มอร์ริส มาร์ติน) เพื่อนสนิทที่รับบทโดย Austin Crute ที่คอยแซวคอยดึงให้ยิ้มได้ กับคุณหมอ Dr. Evelyn Bartlett (ดร. เอเวลีน บาร์ตเล็ตต์) ที่รับบทโดย Retta ที่ฟังอย่างตั้งใจโดยไม่ตัดสิน ทุกครั้งที่เพลงขึ้น แสงไฟกับอารมณ์จะพาเราวูบกลับไปพร้อมแฮร์เรียตเลย ได้ทั้งความอบอุ่นของความทรงจำและความหน่วงของการรู้ว่าอดีตมันหอมหวานแต่แตะได้ไม่นาน จริง ๆ แล้วแก่นของเรื่องไม่ได้อยู่ที่การย้อนเวลาแบบไซไฟจ๋า ๆ เลย แต่อยู่ที่คำถามเบา ๆ ว่าเราจะก้าวต่อยังไงเมื่อใจยังติดอยู่กับเพลงเดิม ความแฟนตาซีตรงนี้เลยมาแบบนุ่มนวลมาก เป็นเหมือนภาพแทนของความคิดถึงที่ทุกคนเคยเป็น เวลาได้ยินท่อนหนึ่งแล้วภาพเก่า ๆ วิ่งกลับมาเอง โทนของหนังก็เลยลอย ๆ เหงา ๆ อบอุ่นในทีเดียว มีทั้งน้ำตาและความยิ้มเล็ก ๆ ปนกันไป ไม่ได้เร่งให้ลุ้นว่าเธอจะเปลี่ยนอดีตได้ไหม แต่ชวนให้เอาใจช่วยว่าเธอจะยอมให้อภัยตัวเองและกล้าที่จะมีความสุขอีกครั้งได้หรือเปล่า ความรักครั้งเก่ากับครั้งใหม่อาจไม่ได้มาแข่งกัน แต่มาสอนกันคนละบทเรียน ใครที่เป็นสายเพลงและเคยมีเพลงที่ฟังทีไรก็ร้องไห้ทุกที เรื่องนี้จะโดนใจเป็นพิเศษเลย เพราะเขาเลือกใช้เพลงเก่งมาก ฟังแล้วเหมือนโดนกอดเบา ๆ ส่วนสายโรแมนติกดราม่าก็จะได้ทั้งความจิกหมอนและความอิ่มใจจากเคมีของแฮร์เรียตกับเดวิดที่ค่อย ๆ ก่อตัวแบบธรรมชาติ ไม่หวือหวาแต่จับใจ อยากชวนให้ลองเปิดใจดูแบบไม่ต้องรีบ แล้วปล่อยให้เพลงพาไปสักพัก คุณอาจจะเจอคำตอบของตัวเองเหมือนกันว่าบางทีการกดปุ่มรีเพลย์ซ้ำ ๆ อาจไม่สำคัญเท่าการกล้ากดปุ่มเดินหน้าต่อในชีวิตจริง