อิลฮงมิน

The Sadness

กำลังค้นหาชื่อไทยทางการของหนังสยองขวัญเรื่องนี้

ลองนึกภาพตอนเช้าในเมืองใหญ่ที่ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม รถไฟฟ้าวิ่งตรงเวลา ร้านข้าวเช้าเปิดควันฉุย คนเบียดกันบนชานชาลาเหมือนทุกวัน ข่าวเรื่องเชื้อประหลาดที่ระบาดอยู่เงียบ ๆ กลายเป็นแค่เสียงพื้นหลังที่ไม่มีใครตั้งใจฟังจริง ๆ แต่อากาศวันนั้นมันแปลก มันอบอ้าว เหนียวตัว แล้วก็หม่นจนเหมือนฟ้ากำลังกดต่ำลงมาเรื่อย ๆ ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง จิม (Jim) หนุ่มธรรมดาที่รับบทโดย 朱軒洋 เพิ่งบอกลาแฟนสาวตอนเช้า ส่วน แคท (Kat) ที่รับบทโดย 雷嘉汭 ก็รีบออกไปทำงานพร้อมรอยยิ้มแบบคนที่มีความสุขกับชีวิตเรียบง่าย ทั้งคู่ไม่ได้มีพลังพิเศษ ไม่ได้รู้แผนลับอะไรเลย สิ่งเดียวที่ยึดหัวใจไว้คืออยากกลับมาเจอกันตอนเย็น อยากกินข้าวด้วยกัน อยากรักษาชีวิตคู่ธรรมดา ๆ แบบนี้ไว้ให้นานที่สุด แล้วระหว่างวันที่ดูเหมือนจะปกติ เมืองทั้งเมืองก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เชื้อที่เคยอยู่ในข่าวมันไม่ได้ทำให้คนแค่นอนซม แต่มันไปปลดล็อกด้านมืดในใจคนจนไม่เหลือความยั้งคิด ไม่เหลือความรู้สึกผิด เหลือแต่แรงอยากทำร้ายที่พุ่งพล่านออกมาไม่มีหยุด จิมติดอยู่ทางหนึ่ง แคทติดอยู่อีกทางหนึ่ง โทรศัพท์เริ่มติดต่อไม่ได้ เสียงไซเรนกับเสียงกรีดร้องดังสลับกันไปทั่ว จากคนที่เคยแค่ห่วงว่าจะกลับบ้านทันข้าวเย็นไหม กลายเป็นต้องห่วงว่าอีกคนยังหายใจอยู่หรือเปล่า ความรักที่เคยเป็นเรื่องหวาน ๆ เลยกลายเป็นแรงผลักดันดิบ ๆ ที่ทำให้คนธรรมดาสองคนต้องกัดฟันลุกขึ้นวิ่ง ทั้งที่ขาสั่นและใจแทบขาด เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่ไปตอนนี้ อาจไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย บรรยากาศของเมืองหลังจากนั้นมันเหมือนฝันร้ายที่ตื่นมาแล้วยังหนีไม่พ้น ถนนที่เคยเดินซื้อของกลายเป็นทางวิ่งหนีที่เต็มไปด้วยเลือดกับเศษข้าวของ รถไฟฟ้าใต้ดินที่เคยปลอดภัยที่สุดกลับอึดอัดและน่ากลัวที่สุด เพราะหนีไปไหนไม่ได้เลย โรงพยาบาลที่ควรเป็นที่พึ่งก็แน่นไปด้วยความโกลาหลและความสิ้นหวัง ระหว่างทางเราจะได้เจอคนแปลกหน้ามากมาย ทั้งนักธุรกิจท่าทางภูมิฐานแต่แววตาดูเพี้ยนไปแล้วอย่าง Business Man ทั้งเพื่อนสาวอย่าง Molly ทั้งคุณหมอที่พยายามทำความเข้าใจหายนะอย่าง Dr. Alan Wong ทั้ง Mr. Lin ทั้ง Warren Liu ที่ต่างคนต่างเอาตัวรอดในแบบของตัวเอง ไม่มีที่ไหนให้พักหายใจนาน ๆ ไม่มีใครให้ไว้ใจได้เต็มร้อย แม้แต่เสียงฝีเท้าเบา ๆ ด้านหลังก็ทำให้สะดุ้งไปหมด ถึงชื่อจะแปลว่าความเศร้า แต่หนังไม่ได้เล่าความเศร้าแบบนั่งร้องไห้เงียบ ๆ นะ มันเล่าความเศร้าที่เกิดจากการเห็นทุกอย่างที่เคยอบอุ่นพังลงต่อหน้าต่อตา เห็นคนธรรมดากลายเป็นสัตว์ร้าย เห็นน้ำใจกลายเป็นของหายาก โทนของเรื่องเลยทั้งดิบ ทั้งโหด ทั้งหน่วงในอกพร้อมกัน ความน่ากลัวจริง ๆ ไม่ได้อยู่ที่เลือดหรือแผล แต่อยู่ที่คำถามเบา ๆ ว่าถ้าศีลธรรมกับความเห็นใจมันถูกถอดออกไปง่ายขนาดนี้ ความเป็นคนของเรามันจะเหลืออะไรอยู่บ้าง แล้วท่ามกลางภาพจำทั้งหมดนั้น ความผูกพันของจิมกับแคทก็เหมือนไฟดวงเล็ก ๆ ที่ยังพยายามติดอยู่กลางลมแรง ดูแล้วทั้งอบอุ่นทั้งเจ็บปวด เพราะเราเอาใจช่วยสุดหัวใจ แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าไฟดวงนี้จะดับลงเมื่อไหร่ ถ้าคุณเป็นสายสยองขวัญที่ชอบความระทึกแบบสุดทาง ชอบหนังที่วิ่งไม่หยุด ลุ้นจนจิกหมอน หัวใจเต้นแรงตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องนี้คือสิ่งที่ต้องลองเปิดดูสักครั้งเลย จังหวะมันเร็ว แรง และดิบแบบไม่ค่อยประนีประนอม มีช่วงเงียบสั้น ๆ ให้เราได้พักหายใจนิดเดียว ก่อนจะกระชากกลับลงไปในความตึงเครียดที่หนักกว่าเดิม ได้ยินทั้งเสียงวิ่ง เสียงประตู เสียงหายใจของตัวเองชัดจนขนลุก แนะนำว่าเตรียมใจมาหน่อย เปิดไฟสว่าง ๆ หรือชวนเพื่อนมาดูด้วยก็ดี แล้วลองตามจิมกับแคทไปให้สุดทางดู ว่าความรักเล็ก ๆ ของคนสองคนจะพาพวกเขาฝ่าเมืองที่บ้าคลั่งไปหากันได้ไหม และคุณจะยังมองเมืองที่คุ้นเคยเหมือนเดิมได้อยู่หรือเปล่าหลังดูจบ