อากิระ คามิยะ

Divergent

ไดเวอร์เจนท์ คนแยกโลก

เพิ่งดูจบแล้วยังรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของบีทริซเลย ดูหนัง Divergent หรือในชื่อไทยว่า ไดเวอร์เจนท์ คนแยกโลก แล้วมันพาเราดำดิ่งไปกับคำถามที่ว่า “เราจะเป็นตัวของตัวเองได้แค่ไหน ในโลกที่บังคับให้ทุกคนต้องเลือกข้าง?” โลกในเรื่องนี้เป็นอนาคตที่มนุษย์ถูกแบ่งออกเป็นห้ากลุ่มชัดเจน ใครอายุครบสิบหกก็ต้องเลือกว่าจะอยู่กับครอบครัวในกลุ่มเดิม หรือย้ายไปอยู่กลุ่มใหม่ที่ตรงกับนิสัยมากกว่า มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่เปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิต บีทริซเป็นเด็กสาวจากกลุ่มผู้เสียสละ เธอเติบโตมาแบบเรียบง่ายและไม่เคยตั้งคำถามอะไร แต่พอถึงเวลาต้องเลือก เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนเสียสละโดยเนื้อแท้ เธออยากรู้จักตัวเองมากขึ้น อยากลองอะไรที่กล้าหาญกว่านั้น แต่การเลือกก็หมายถึงการทิ้งพ่อแม่และพี่ชายไว้เบื้องหลัง ความขัดแย้งในใจเธอชัดเจนมาก เราจะเห็นเธอพยายามกลั้นน้ำตาในขณะที่ต้องทำสิ่งที่ดูเหมือนจะผิดต่อคนที่รัก มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราอินกับเธอตั้งแต่นาทีแรก แล้วเมื่อเธอเข้ารับการทดสอบความถนัด ผลที่ออกมากลับไม่เหมือนใคร มันเท่ากันในทุกกลุ่ม เธอจึงกลายเป็น “Divergent” คนที่ไม่เข้าพวกกับกลุ่มไหนเลย และนี่คือสิ่งที่สังคมไม่ยอมรับ เพราะคนแบบนี้คิดเองได้ ไม่เชื่อตามคำสอนของกลุ่ม และนั่นคือสิ่งอันตราย เธอถูกบังคับให้เก็บความลับนี้ไว้ แม้แต่กับคนใกล้ตัว ถ้าใครรู้ ชีวิตเธออาจจบลงทันที ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวถูกถ่ายทอดออกมาอย่างแนบเนียน เรารู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่เด็กสาวอายุสิบหกต้องแบกไว้คนเดียว หลังจากนั้นบีทริซก็เลือกเดินเข้าสู่กลุ่มผู้กล้าหาญ เธอต้องผ่านการฝึกที่โหดร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เจอทั้งเพื่อนที่พร้อมหักหลังและคนที่คอยเป็นห่วงเป็นใย ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโฟร์ หนุ่มปริศนาที่ดูเย็นชาแต่กลับเข้าใจเธอมากที่สุด ค่อย ๆ เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้เร่งรีบจนดูหลอก ๆ ระหว่างที่เธอพยายามซ่อนความลับของตัวเอง เธอก็เริ่มค้นพบว่าสังคมที่ดูสงบสุขนี้มีอะไรบางอย่างถูกซ่อนไว้เบื้องหลัง การต่อสู้ของเธอจึงไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่คือการตั้งคำถามกับระบบที่ทุกคนยอมรับโดยไม่ทักท้วง ถ้าใครกำลังมองหาหนังของ ไชลีน วูดลีย์ ที่ดูแล้วทั้งลุ้นทั้งอินกับตัวละคร เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก ดูคนเดียวในคืนเหงา ๆ ก็ได้ หรือจะชวนครอบครัวดูด้วยกันก็สนุก เพราะมันพูดถึงความเป็นตัวเอง การเลือก และความกล้าที่จะแตกต่าง โดยไม่จำเป็นต้องเฉลยตอนจบให้เสียอรรถรส แค่ได้เห็นบีทริซเดินไปข้างหน้าท่ามกลางความไม่แน่นอน ก็ทำให้เราอยากเชียร์เธอจนถึงวินาทีสุดท้ายแล้วล่ะ